در دنیایی پرسرعت امروز، شاید قصه گفتن و کتاب خواندن کار سادهای به نظر برسد، اما همین کار ساده، بزرگترین تأثیر را روی ذهن و احساس بچهها میگذارد. هر بار که برای کودک قصهای میخوانیم، او تصاویر را خودش میسازد؛ همین تصویرسازی، تخیلش را فعال و ذهنش را قوی میکند.
دکتر لیلا رمضانی، پژوهشگر ادبیات کودک، میگوید:
«کودک در قصهها یاد میگیرد چگونه درباره دنیا فکر کند؛ حتی قبل از اینکه خواندن را بلد باشد.»
**کتابخوانی؛ پناهگاهی برای کودکان در شرایط تنش و جنگ**
در زمانهایی که محیط پر از خبرهای ناآرام، تنش یا حتی تهدیدهای جنگی است، بچهها بهطور طبیعی دچار اضطراب میشوند؛ حتی اگر بزرگترها چیزی نگویند.
در چنین وضعیتی، کتاب و قصه برای کودک نقش یک *پناهگاه امن* را دارد. فضایی که ذهنش برای لحظاتی از فشار دنیای بیرون فاصله میگیرد و وارد جهانی میشود که قابل پیشبینی، آرام و مهربانتر است.
دکتر مهتاب کیهانی، کارشناس رشد کودک، تأکید میکند:
«در شرایط پرتنش، قصهگویی به کودک کمک میکند اضطرابش را پایین بیاورد. قصه ساختار دارد، پایان دارد و همین نظم ذهن کودک را آرام میکند.»
**قصهخوانی، تمرین زبان و آرامش در یک بسته**
در کنار این آرامش، کودک از دل قصهها هزاران واژه و ساختار زبانی جدید یاد میگیرد؛ بدون احساس درس و اجبار. این یادگیری در فضایی لذتبخش اتفاق میافتد و ماندگاریاش هم بیشتر است.
از همه مهمتر، قصهگویی رابطه میسازد. چند دقیقهای که والد کنار کودک مینشیند و همه توجهش را به او میدهد، حس امنیت و اعتماد را در کودک تقویت میکند؛ چیزی که در دورههای بحران عاطفی ارزشش چند برابر میشود.
**چطور قصه بگوییم؟**
- کتاب مناسب سنش انتخاب کنید.
- با ریتم آرام و بدون عجله بخوانید.
- اجازه دهید آخر قصه را خودش حدس بزند.
- حتی پنج دقیقه قصه قبل از خواب تأثیر فوقالعاده دارد.
**جمعبندی**
قصهها برای کودکان فقط سرگرمی نیستند. آنها ابزار آرامش، یادگیری و ساختن دنیای درونیاند؛ مخصوصاً در دورههایی که بیرون از خانه پر از تنش است. یک قصه کوتاه میتواند ذهن کودک را از اضطراب دور کند و به او همان امنیتی را بدهد که برای رشد سالم نیاز دارد.
